Hyperlinks maakten het internet fantastisch en ze mogen niet worden belast

Zeg nee tegen de EU-linkbelasting.

HTTP (Hypertext Transfer Protocol) veranderde het internet en katapulteerde het naar de mainstream, maar het kan worden bedreigd door een nieuwe “Hyperlink Tax.” Gelukkig vechten sommigen om het web te beschermen, zoals OpenMedia en de Save the Link-campagne.

De eerste versie van HTTP, ontwikkeld door de nu beroemde Tim Berners-Lee, werd uitgebracht in 1997 en de opvolger ervan, HTTP / 2, is nu operationeel en wordt ondersteund door alle belangrijke browsers, ondanks dat hij maar een jaar oud is.

Hyper is Grieks en betekent ‘over’ – het heeft een vergelijkbare functie als het Engelse voorvoegsel ‘super’

Hypertext is veel hetzelfde als gewone tekst, afgezien van het opnemen van links, zogenaamde hyperlinks. De meest populaire taal om dergelijke hypertekst te schrijven is de Hypertext Markup Language of kortweg HTML.

Links zijn verwijzingen naar een ander punt in de hypertekststructuur, meestal een andere pagina van de site, een bestand, een afbeelding, een programma of een externe website (bijvoorbeeld een pagina op een ander domein dan degene die u momenteel bezoekt). Een lezer kan erop klikken om verder leesmateriaal in een nieuw tabblad of venster te openen of een bestand te downloaden.

Hyperlinks hebben het internet gevormd tot wat het vandaag is

Het is dankzij de hyperlink dat het internet zich heeft ontwikkeld zoals het is. De hyperlink hielp bij het bouwen van een open en transparant internet, waarin URL-reeksen elk stuk inhoud uniek identificeren.

Zoekmachines, zoals Google, hebben gebruik gemaakt van de hypertekststructuur, die websites verder heeft gestimuleerd om goed gebruik te maken van het hypertekstsysteem. Zoekmachines, sociale media en blogs genereren veel verkeer, wat zich vertaalt in omzet. Of u nu iets verkoopt of geld verdient via advertenties, u moet hyperlinks respecteren zodat mensen u en uw site (s) kunnen vinden.

Het korte verhaal uit 1941 The Garden of Forking Paths wordt vaak genoemd als de inspiratie voor hyperteksten

Het concept van een hyperlink is gratis, uniform en niet in eigendom van of gecontroleerd door iemand – waardoor ze ongelooflijk krachtig zijn geworden in het nivelleren van het speelveld van online media. Een enkel bericht van een onbekende auteur kan evenveel klikken genereren als een maand berichten van een gevestigde krant. Dankzij hyperlinks en projecten als archive.org kunnen internetberichten worden opgenomen en zullen daarom nooit uit het menselijke collectieve geheugen verdwijnen.

Een internet zonder hyperlinks is een zwembad zonder water

Het is gemakkelijk om je het internet voor te stellen zonder hyperlinks, maar het is geen leuke gedachte. Denk aan YouTube, maar zonder dat elke video een directe link heeft. De enige manier om naar video’s te zoeken is via de webinterface van YouTube, en de enige manier om ze te bookmarken is door in te loggen en ze aan je afspeellijsten toe te voegen. Je zou deze video’s niet kunnen delen tenzij er een overeenkomst met YouTube wordt gesloten over het genereren van inkomsten en beperkingen voor elke link.

Als u de eerste link in een Wikipedia-artikel volgt, komt u op de pagina Filosofie

Terwijl de gebruikerservaring veel slechter zou zijn, geven webreuzen en uitgeverijen de voorkeur aan een dergelijk systeem. Als het nodig was om in te loggen bij een service om iets te vinden, van een bladwijzer te voorzien en te delen, zou de ervaring eenvoudig kunnen worden beheerd, gevolgd en beperkt. Uw internet kan beperkt zijn door zaken als uw leeftijd, geslacht en geolocatie, en nog belangrijker, uw portemonnee.

AOL’s andere versie van internet

Toen het wereldwijde web in de jaren negentig opkwam, was er in feite een goed gefinancierd en veelbelovend bedrijf dat probeerde precies dit soort niet-hyperlinkte internet te bouwen: America Online (AOL).

AOL begon met de verkoop van eenvoudige inbeltoegang tot het web, maar wilde al snel de hele ervaring beheersen door het aanbieden van een instant messenger, nieuws, aandelenhandel en algemene webbrowsen. Net als de Bloomberg Terminals die nog steeds in financiële bedrijven worden gebruikt, waren inhoud en services alleen toegankelijk voor abonnees.

Kies je eigen avonturenboeken zijn een vroege vorm van hypertekstfictie

Vanaf het einde van de jaren negentig was het Netscape dat het open internet en hyperlinks deed slagen (en werd in 1999 door AOL gekocht voor US $ 10 miljard). AOL werd door de markt gedwongen zijn diensten open te stellen en uiteindelijk verdween het merk uit het oog.

Een nieuwe bedreiging voor hyperlinks vanuit Europa

Hyperlinks maken inhoud gemakkelijk beschikbaar. Bloggers en sociale media kunnen inhoud voor u samenstellen en u kunt expliciet zoeken naar een pagina met een zoekmachine.

Stelt u zich eens voor dat u naar de voorpagina van een publicatie moet gaan in de hoop dat u vindt wat u zoekt. En nadat u het artikel hebt gelezen, is er geen manier om wat u hebt gevonden met anderen te delen. Momenteel consumeren we media op internet door een link op een sociale media-feed te controleren, de inhoud kort te lezen en vervolgens terug te gaan naar onze sociale media.

FRESS was een hypertekstsysteem dat werd gebruikt aan de Brown University. Gebruikt om poëzie te onderwijzen in 1976, was het misschien wel de eerste online cursus in de geschiedenis

Uitgevers zijn bang dat zonder hun bestemmingspagina’s en interne verwijzingen hun merken zullen verminderen en dat ze worden gedegradeerd tot louter inhoudproducenten, zoals persbureaus. Er is ook bezorgdheid dat hun winst zal worden ondermijnd door bloggers die net zo gepassioneerd over onderwerpen schrijven, maar zonder financiële belangenconflicten, of betalen.

Europese wetgeving bedreigt het open web

Het is bekend dat Europese, en met name Franse nieuwsuitzendingen kwaadwillig onafhankelijke sites bestrijden die ernaar linken. In het begin lijkt dit absurd, omdat links verkeer verzenden. Maar het past goed in het algemene beeld van angst om hun marktpositie te verliezen.

Gevestigde publicatieplatforms zien contentcuratie als een inherent onderdeel van hun rol en bedrijfsmodel, en de hyperlink stelt iedereen in staat om dat weg te nemen.

De Europese Commissie (EC) heeft herhaaldelijk geprobeerd een “hyperlink-belasting” te creëren. Vergelijkbaar met de vergoeding die een radiostation moet betalen bij het afspelen van een nummer, zou elke blogger, nieuwssite of zoeksite moeten betalen telkens wanneer ze een bezoeker.

Waarom de EC ongelijk heeft wat betreft hyperlinkbelasting

Natuurlijk heeft de EC het helemaal verkeerd. Een hyperlink is gewoon een verwijzing, geen reproductie van inhoud; de situatie lijkt meer op een restaurantcriticus die een restaurant moet betalen om erover te schrijven – bovenop wat ze al betalen voor eten.

Wat vindt u van de poging van de EC om internetlinks te belasten? Deel uw mening in de reacties hieronder.

Kim Martin
Kim Martin Administrator
Sorry! The Author has not filled his profile.
follow me